(Sadece İstanbul BK Şubesi’nde verilecektir.)

AMAÇ
Dünya nüfusunun giderek yaşlanmakta oluşu ve yaş ortalamasının yükselmesi ile birlikte; trafik, iş, ev ve spor kazaları; savaşlar ve çatışmalardaki yaralanmalar; doğum sırasındaki olumsuzluklar ve dejeneratif hastalıklar sonucu sakat kalmış kişilerin ömürlerinin modern tıp sayesinde uzamış olması, normal insan hareketliliğine sahip olmayan insanların sayılarının artmasına yol açmaktadır. Yaşlılar, özürlüler ve sakatlar olarak adlandırdığımız bu sosyal grupların toplum hayatının akışında insanca bir şekilde yer alabilmeleri birtakım özel yapılanmalara da bağlı olabilmektedir. Bu insanların çevreye uyum sağlamaları ve hayat kalitelerinin yükseltilmesinde mimarlık mesleğinin de çok önemli bir rolü bulunmaktadır. Özürlü ve yaşlı kişilerin devlete ve başkalarına daha az ihtiyaç duyarak, daha özgür ve daha bağımsız yaşayabilmelerinde şehir plancısının, mimarın ve endüstri ürünleri tasarımcısının başarılı çalışmaları çok etkili olacaktır. Bu itibarla, mimarların son yıllarda birtakım sosyal gelişmeler ve yasalarla daha da önem kazanan, ama mimarlık eğitimleri sırasında kısmen eksik bırakmış olabilecekleri bazı standartları ve hayat tablolarını gözden geçirmelerinde belirli faydalar bulunmaktadır. Burada amaçlanan eğitim ve elde edilmesi ihtimali olan kazanımlar sosyal mimarlığın da önemli bir yüzünü teşkil etmektedir.

İÇERİK

1. Hayatın anlaşılmasına yardımcı olacak doğru terimlerin seçilmesi
2. Özürlülük ve yaşlılığın mahiyetlerinin ve tabiatlarının anlaşılması tartışmaları
3. Geçmişte ve günümüzde yaşlıların ve özürlülerin ülkemizdeki toplumsal konumları
4. Normal insan hareketliliğine sahip olmayan insanların şehirsel çevredeki konumu
5. Ulaşılabilirlik alanını irdeleme, özürlüler ve yaşlıların hayatlarını zorlaştıran mimarî elemanlar, bunlarla ilgili olarak istenen standartlar
6. Özürlüler ve yaşlıların hayatlarını kolaylaştıran donanım, araç, gereç, eşya ve nesneler
7. Şehirsel çevreden, mekânlardan, donanımdan uygulama örnekleri